I don’t care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul
Hoeveel meer gemeend kan onderstaande versie zijn. Een dakloze, Mustard genaamd, brengt Creep naar nieuwe hoogten. Met een rauwe stem a la Waits en Dylan zingt hij. Onbegrip, uitzichtloosheid, uitgesloten zijn, ‘all right, Goddamn, depressed’ is de eerste reactie van de radiomakers die de video opnamen. Terwijl ze een standaard gesprekje hadden over daklozenhulp, vertelde Mustard dat ‘ie ook muziek maakt.
Radiohead’s Creep is bedoeld voor de mislukkeling, de lelijke persoon met littekens op zijn/haar ziel. Degenen die niet weten waarom ze bestaan, die niet thuishoren, waar dan ook. Deze man wordt door de wereld gezien als een engerd, die we negeren op straat. Degene die wij liever kwijt dan rijk zijn.
Mijn favoriete zuchtmeisje (uitleg), Charlotte Gainsbourg, maakte in 2006 een album met Air. 5.55 is een fijne plaat en de invloed van Air ligt er dik op. Ik zet het graag op als ik tot rust wil komen. Charlotte fluistert me in slaap in de trein, na een drukke werkdag, soms op de zondagavond. Voorts luister ik graag naar haar stem in The science of sleep, mag ze wat mij betreft best een nummer van Bob Dylan coveren en ben benieuwd wat ze doet in de nieuwe horrorthriller van Lars von Trier, Antichrist.
Wel zitten klappen in het anonieme duister van een schouwburgzaaltje om de geëngageerde cabaretier die een haast clichématige misstand als mediaprostituee Patricia Paay aanpakt, maar “oooooh! Foei!” roepen in de DWDD-studio als diezelfde cabaretier dat op live televisie nog eens dunnetjes overdoet. Met het zaallicht aan wil niemand nog publiek zijn.
Bert Brussen heeft gelijk over de Paay-en-Maassenconfrontatie in DWDD deze week. Het programma nodigt Maassen uit en dan mag je verwachten dat hij zo uit de hoek komt. Dat doet hij namelijk altijd, dat is zijn vak. En dat hij grappen maakt recht in het gezicht van Paay, spreekt alleen maar in zijn voordeel. Toegegeven, Theo’s argumentatie is weleens sterker, maar hij durft tenminste. Driewerf hoezee voor de Eindhovenaar.
Ah, dat kreeg ik net even mee op DWDD tijdens het koffie halen. Maarten ‘t Hart is jarig vandaag, 65 jaar. En of ie scheel is? Niet bepaald, zelfs niet een beetje. Bij deze, Poelmo over Sartre en Maarten ‘t Hart.
Beirut-achtige muziek is hip. Na de opgefokte Balkanhouse (u weet wel, Balkanbeats etc.) v an begin deze eeuw is er wederom rust in de tent. Het is tijd voor banjo’s, mandolines, trekzakken en falsetstemmen. London bijvoorbeeld heeft het, na de komst van Beirut, herontdekt en als Londen iets doet op muziekgebied, dan wij ook direct. De band die in 2010 vaandeldrager wordt en festivals gaat platspelen is het Britse Mumford & Sons.
En dat verdienen ze. Wat een prachtplaat maakte dit kwartet eerder dit jaar. Sigh no more is een juweel en op dit juweel staan waanzinnig mooie, ingetogen liedjes met dito teksten. Het is eerlijk, puriteins. White Blank Page bijvoorbeeld: Keep reading →
Jeff Mangum is een genius en mocht u nog niet van deze genius gehoord hebben, maak dan snel kennis met deze, ja ik ga het nog een keer zeggen, genius. Zo is ie verantwoordelijk voor een der mooiste liefdesteksten ooit geschreven in de popgeschiedenis:
What a beautiful face
I have found in this place
That is circling all round the sun
What a beautiful dream
That could flash on the screen
In a blink of an eye and be gone from me
Soft and sweet
Let me hold it close and keep it here with me, me
And one day we will die
And our ashes will fly from the aeroplane over the sea
But for now we are young
Let us lay in the sun
And count every beautiful thing we can see
Love to be
In the arms of all I’m keeping here with me, me
Van Neutral Milk Hotel bestaan louter vage beelden op Youtube, tot een paar dagen terug, want de platen van Mangum’s band worden opnieuw uitgegeven en de maatschappij besloot daarom twee nummers te Youtjoepen. Die staan in de lees verder natuurlijk.
Dat de hipheid van Starbucks anno 2009 is gedaald tot het niveau van de Shoeby kledingketen, dat was al bekend. Toch traden Anls en ik afgelopen maandag binnen in het filiaal op Utrecht centraal: een uurtje wachten en ja, dan is zo’n bak (veel te dure) koffie best om naar uit te kijken. Heb je meteen een plek om te zitten.
Naar aanleiding van dit twitterbericht dacht ik aan een briljant stukje Theo Maassen:
Wat hebben we te verliezen? De vrijheid van meningsuiting… Ik word helemaal schijtziek van die vrijheid van meningsuiting. Hele televisieprogramma’s worden ermee volgeplempt. Iemand heeft dan een mening en iemand anders WHOA die heeft dan nog een andere mening. Het enige wat die vrijheid van meningsuiting doet is dat elke mening totaal betekenisloos wordt. Afschaffen en wie dan nog zijn bek open durft te trekken, daar wil ik wel naar luisteren, dan wordt het best interessant.
Waarschuwing: tweede helft van video (na lees verder) kan als schokkend worden ervaren, om het maar gezegd te hebben:
