De aller- allerlaatste bijdrage in Trouw

Onderstaande reportage vanuit Frans-Guyana lag nog op de plank bij Trouw in Amsterdam. Het is mijn laatste bijdrage voor die krant #snik. Het was een eer om voor zo’n groot dagblad te werken, maarja, dan moet ik maar in Suriname blijven.
Maar treuren doe ik nooit lang: volgende week begin ik met gepaste trots in Hilversum op de redactie van het best bekeken actualiteitenrubriek (een miljoen kijkers!) in Nederland: EenVandaag wordt mijn nieuwe plek!

De Braziliaanse goudzoekers in Frans-Guyana

Vandaag in dagblad Trouw een reportage die ik maakte over de grens met Frans-Guyana. Opklikken is groot:

Bouterse een jaar president in Suriname, opinie in Trouw

Deze week schreef ik onderstaand opinieverhaal over een jaar Desi Bouterse als president van Suriname. Die foto is inderdaad mooi? Ja, en van Annelies. Opklikken is groot:

Ontwikkelingshulp Nederland-Suriname

Met een prachtige voorpaginafoto van @Anls voor de bijlage de Verdieping van dagblad Trouw, een artikel over de ontwikkelingsgelden die Nederland na de onafhankelijkheid aan Suriname schonk. Die maakte ik nog voor mijn terugkomst. Opklikken is groot:

Afscheid

Terwijl ik dit schrijf, zijn de foto’s van de muur gehaald, de tassen bijna gepakt en nemen we langzaam afscheid. Van ons appartement, van de geweldige vrienden, straks van de lieve huisbaas en de honden. Afscheid nemen is misschien wel het leukste wat er is: pas als je weggaat weet je wat je achterlaat en waarom je erom gaf.

Annelies en ik laten Suriname achter ons, maar niet definitief en niet voorgoed. We hebben vrienden en vijanden gemaakt, lief en leed met ze gedeeld, gelachen, gehuild en een berg levenservaring opgedaan. Het maakt ons een stuk completer.

Nooit had ik gedacht dat ik voor mijn dertigste correspondent voor een grote, landelijke krant zou worden, omdat het journalistieke klimaat er nu eenmaal niet naar is. Wat is er nu mooier om als verslaggever jouw verhaal, jouw invalshoek, paginagroot terug te vinden in Trouw. Met een mooie foto van je vriendin erbij en dan de complimenten van de chef buitenland.

Suriname, dat is never a dull moment. Er gebeurt altijd wel iets. Politici noemen homofilie een ziekte, Nederlandse politie valt in Den Haag bij een Surinaamse diplomaat binnen en de voetbalbond wordt omgekocht, om maar wat over de laatste maand te noemen. Op BNN mocht ik er verhalen over vertellen.

Maar we moeten terug en dat is ook geweldig. Straks omhelzen we onze andere vrienden en onze familie. En naar de geweldige stad Utrecht, naar de geweldige wijk Lombok zelfs.

Dag Suriname, we gaan je missen.  En we komen terug.

Antiheld

Het is de tour van de antihelden, zo lijkt wel. Iedereen heeft zijn eigen favoriete antiheld. Bert Wagendorp heeft Gesink, nu.nl heeft Thomas Voeckler en doet dat in twee delen. Of nee, doe er nog een schepje bovenop. Maar het is Voeckler die deze Tour glans geeft.

Mijn absolute antiheld is Cadel Evans. Evans zie en hoor je de hele Tour de France niet. Hij verstopt zich achter de ruggen van zijn concurrenten en blijft dat het liefst doen totdat een tijdrit aanbreekt. Omdat er altijd veel betere en aantrekkelijkere renners in de buurt waren, won ie nooit en viel dus drie weken lang helemaal niet op, net als Levi Leipheimer, nog zo’n profiteur van andermans zog. De carrière van Evans kenmerkt zich door ‘de schade beperken’, in derde positie rijden, derde worden en derde blijven. Altijd en overal. Tot ieders verbazing viel hij aan tijdens een Wereldkampioenschap en won prompt. Dat zag niemand aankomen. Hij kan het wel, maar doet het niet. Waarom? Geen idee.

Gisteren moest Evans noodgedwongen achtervolgen. Dat vindt Evans niet leuk. Met grootste tegenzin zet hij zich op kop en mag de rest eens profiteren, hoewel dat waarschijnlijk wel meevalt omdat de Australiër met zijn neus op zijn voorwiel zit, zo diep. Heeft u zijn stijl weleens goed geanalyseerd? Het heeft ergens het midden van een pad en een ijsblok: vierkant, gezet, gewoon lelijk om te aanschouwen. Grimassen zijn vaak mooi, maar een Evans die afziet is domweg lelijk. Bovendien heeft hij een afschuwelijk piepstemmetje en sympathiek is hij al helemaal niet. Kijk maar. Of hier. Of hier. Het is gewoon een lul. Mocht hij in Parijs op het hoogste schavot staan, dan is het de Tour van de antiheld.

Doe mij maar de vlinder Contador of de vederlicht draaiende Armstrong. Evans is de minst aantrekkelijke renner van het peloton. Hoeveel etappes hij won in La grande boucle? Twee: eentje omdat Vinokoerov in 2007 achteraf op doping werd betrapt. Dit jaar (godzijdank als hij de Tour wint, want niets is oneervoller dan een Tour winnen zonder etappe) mocht hij voor het eerst in heel veel deelnames eens juichen na de streep.

Neem dan Voeckler. Een soort popster van zijn stiel. Aanbeden in Frankrijk, gehaat in Nederland, maar Nederlanders schijnen alle Fransen te haten sinds een malloot Johnny Hoogerland geheel per ongeluk van zijn sokken reed. Dan moet je dus niet naar de Tour kijken, Bordeauxwijn drinken en camembert op je toast smeren, als je Fransozen zo haat. Het is het chauvinisme slikken of stikken.

Voeckler valt aan, meerdere keren zelfs, koerst, acteert als het in het peloton saai dreigt te worden, juicht en stijgt boven zichzelf uit. Dat deed hij in 2004, dat doet hij nu. Hij kan ineens met de beste klimmers ter wereld mee, blijft in het wiel terwijl Contador afhaakt. Dat voor een niet-klimmer. Fabelachtig. Wonderschoon.

Vroeger was ik fan van Jaja, nu supporter ik Titi.

Een jaar Bouterse: interview met oppositieleider

Bouterse werd deze week een jaar terug gekozen tot president van Suriname. Hoogste tijd om eens te evalueren met een oppositieleider. Een interview met Chandrikapersad Santokhi. Klik op voor groot: