Terwijl ik dit schrijf, zijn de foto’s van de muur gehaald, de tassen bijna gepakt en nemen we langzaam afscheid. Van ons appartement, van de geweldige vrienden, straks van de lieve huisbaas en de honden. Afscheid nemen is misschien wel het leukste wat er is: pas als je weggaat weet je wat je achterlaat en waarom je erom gaf.
Annelies en ik laten Suriname achter ons, maar niet definitief en niet voorgoed. We hebben vrienden en vijanden gemaakt, lief en leed met ze gedeeld, gelachen, gehuild en een berg levenservaring opgedaan. Het maakt ons een stuk completer.
Nooit had ik gedacht dat ik voor mijn dertigste correspondent voor een grote, landelijke krant zou worden, omdat het journalistieke klimaat er nu eenmaal niet naar is. Wat is er nu mooier om als verslaggever jouw verhaal, jouw invalshoek, paginagroot terug te vinden in Trouw. Met een mooie foto van je vriendin erbij en dan de complimenten van de chef buitenland.
Suriname, dat is never a dull moment. Er gebeurt altijd wel iets. Politici noemen homofilie een ziekte, Nederlandse politie valt in Den Haag bij een Surinaamse diplomaat binnen en de voetbalbond wordt omgekocht, om maar wat over de laatste maand te noemen. Op BNN mocht ik er verhalen over vertellen.
Maar we moeten terug en dat is ook geweldig. Straks omhelzen we onze andere vrienden en onze familie. En naar de geweldige stad Utrecht, naar de geweldige wijk Lombok zelfs.
Dag Suriname, we gaan je missen. En we komen terug.
Dappere stap destijds, en nu een dappere stap terug naar de regen hier! Veel succes in Utrecht. Enne: vergeet niet waar je bent begonnen
Bedankt Ivo! Bedankt Annelies!
Jullie hebben meer dan een steentje bijgedragen aan het mediagebeuren in Suriname. Het was fijn dat jullie er waren en heel veel goeds toegewenst, ik weet zeker dat de wereld nog veel van jullie zal horen (en zien).
Waka bun, waka nanga lobi, Marieke
Potverdomme!!!! Ik heb niet eens de kans gehad om jullie persoonlijk te komen groeten, een hand te schudden of een brasa te geven
Nou, jullie zijn aardige bakras, met jullie kon ik lachen en gieren met Hans Teeuwen op de achtergrond (soms ook met heerlijke soca muziek).
Ivo, hou je goed. Ik wens je ontieglijk veel succes toe in je verdere carriere als journalist. Schroom niet om nog meer op te steken.
We komen mekaar wel weer tegen. Al is het na 50 jaartjes, wanneer we trager en grijzer zijn geworden
Annelies, het witte meisje zonder kapzones en zeer vriendelijk van aard.
Je hebt het niveau van ‘t beeldmateriaal van De Ware Tijd op een zeer hoog niveau weten te brengen (ook al willen sommigen dat niet toegeven).
Bedankt voor alles en ook aan jou wens ik veel succes in je verdere carriere.
Het klinkt cliche, maar ik hou van jullie