Annelies en ik laten Suriname achter ons, maar niet definitief en niet voorgoed. We hebben vrienden en vijanden gemaakt, lief en leed met ze gedeeld, gelachen, gehuild en een berg levenservaring opgedaan. Het maakt ons een stuk completer.

Nooit had ik gedacht dat ik voor mijn dertigste correspondent voor een grote, landelijke krant zou worden, omdat het journalistieke klimaat er nu eenmaal niet naar is. Wat is er nu mooier om als verslaggever jouw verhaal, jouw invalshoek, paginagroot terug te vinden in Trouw. Met een mooie foto van je vriendin erbij en dan de complimenten van de chef buitenland.

Suriname, dat is never a dull moment. Er gebeurt altijd wel iets. Politici noemen homofilie een ziekte, Nederlandse politie valt in Den Haag bij een Surinaamse diplomaat binnen en de voetbalbond wordt omgekocht, om maar wat over de laatste maand te noemen. Op BNN mocht ik er verhalen over vertellen.

Maar we moeten terug en dat is ook geweldig. Straks omhelzen we onze andere vrienden en onze familie. En naar de geweldige stad Utrecht, naar de geweldige wijk Lombok zelfs.

Dag Suriname, we gaan je missen.  En we komen terug.

Mijn absolute antiheld is Cadel Evans. Evans zie en hoor je de hele Tour de France niet. Hij verstopt zich achter de ruggen van zijn concurrenten en blijft dat het liefst doen totdat een tijdrit aanbreekt. Omdat er altijd veel betere en aantrekkelijkere renners in de buurt waren, won ie nooit en viel dus drie weken lang helemaal niet op, net als Levi Leipheimer, nog zo’n profiteur van andermans zog. De carrière van Evans kenmerkt zich door ‘de schade beperken’, in derde positie rijden, derde worden en derde blijven. Altijd en overal. Tot ieders verbazing viel hij aan tijdens een Wereldkampioenschap en won prompt. Dat zag niemand aankomen. Hij kan het wel, maar doet het niet. Waarom? Geen idee.

Gisteren moest Evans noodgedwongen achtervolgen. Dat vindt Evans niet leuk. Met grootste tegenzin zet hij zich op kop en mag de rest eens profiteren, hoewel dat waarschijnlijk wel meevalt omdat de Australiër met zijn neus op zijn voorwiel zit, zo diep. Heeft u zijn stijl weleens goed geanalyseerd? Het heeft ergens het midden van een pad en een ijsblok: vierkant, gezet, gewoon lelijk om te aanschouwen. Grimassen zijn vaak mooi, maar een Evans die afziet is domweg lelijk. Bovendien heeft hij een afschuwelijk piepstemmetje en sympathiek is hij al helemaal niet. Kijk maar. Of hier. Of hier. Het is gewoon een lul. Mocht hij in Parijs op het hoogste schavot staan, dan is het de Tour van de antiheld.

Doe mij maar de vlinder Contador of de vederlicht draaiende Armstrong. Evans is de minst aantrekkelijke renner van het peloton. Hoeveel etappes hij won in La grande boucle? Twee: eentje omdat Vinokoerov in 2007 achteraf op doping werd betrapt. Dit jaar (godzijdank als hij de Tour wint, want niets is oneervoller dan een Tour winnen zonder etappe) mocht hij voor het eerst in heel veel deelnames eens juichen na de streep.

Neem dan Voeckler. Een soort popster van zijn stiel. Aanbeden in Frankrijk, gehaat in Nederland, maar Nederlanders schijnen alle Fransen te haten sinds een malloot Johnny Hoogerland geheel per ongeluk van zijn sokken reed. Dan moet je dus niet naar de Tour kijken, Bordeauxwijn drinken en camembert op je toast smeren, als je Fransozen zo haat. Het is het chauvinisme slikken of stikken.

Voeckler valt aan, meerdere keren zelfs, koerst, acteert als het in het peloton saai dreigt te worden, juicht en stijgt boven zichzelf uit. Dat deed hij in 2004, dat doet hij nu. Hij kan ineens met de beste klimmers ter wereld mee, blijft in het wiel terwijl Contador afhaakt. Dat voor een niet-klimmer. Fabelachtig. Wonderschoon.

Vroeger was ik fan van Jaja, nu supporter ik Titi.

De grootste oppositiepartij VHP zat voor het presidentschap van Desi Bouterse tien jaar achtereen comfortabel in het centrum van de macht en het doet pijn dat het daar niet meer zit. Veel, heel veel pijn. Vlak na de verkiezingsuitslag praatte Bouterse wel met VHP-voorzitter Ram Sardjoe, maar Sardjoe sprak zo ongeveer zijn veto uit voor zijn partij: nooit en te nimmer samenwerken met een figuur als Bouterse.

Exit ministerposten, ambtenarenbanen staan zo op de tocht (ministers nemen in Suriname in de regel alleen partijgenoten aan). In Suriname betekent machtsoverdracht direct overdracht van werkgelegenheid, lucratieve uitbestedingen en andersoortige invloed. Met zijn beslissing  praatte Sardjoe voornamelijk voor zichzelf. Veel VHP’ers wilden wel onderhandelingen, wilden wel een eventuele samenwerking aangaan met Bouterse’s NDP, al was het alleen maar om ministersposten veilig te stellen. Maar de voorzitter is de voorzitter en die maakt de dienst uit, daarmee basta en oppositie.

Al jarenlang wordt gezaagd aan de stoelpoten van Sardjoe en uiteindelijk met succes: hij kondigde onlangs aan dat hij zich niet herkiesbaar stelt als partijvoorzitter. Een unicum, want zijn voorganger (en mede-oprichter) zat tot zijn dood aan en bezit zelfs het guiness book of records als langstzittende parlementariër. Sardjoe deed het ook aardig, hij zat sinds 1964 in het parlement maar stond vorig jaar niet op de kieslijsten.  En tot mijn verbazing blijft hij niet als voorzitter aan tot zijn dood.

De VHP vind ik de meest intrigerende partij van Suriname. Aanhangers en leden zijn vrijwel alleen maar Hindoestanen, vroeger heette de partij de Verenigde Hindoestaanse Partij maar omdat dat wat achterhaald klonk is dat nu de Vooruitstrevende Hervormings Partij.  Het moet ook weer niet te duidelijk zijn natuurlijk. Bij de etnische geaardheid wordt nogal eens stilgestaan. De VHP was in aanloop naar de Onafhankelijkheid in 1975 tegen zelfstandigheid, want de Hindoestanen vreesden overheersing door de Creoolse bevolking en fluisterden over etnische rellen zoals die in buurland Guyana uitbraken.

Het partijcentrum De Olifant straalt de deftige jaren vijftig uit: zware houten deuren met daarop dito bord met ‘voorzitter’ of ‘secretaris’. Binnen weer de grote bureaus van mooi, antiek, zwaar  hout, met indrukwekkende bureaustoelen. Aan de muren portretten van de leiders van weleer. Het is duidelijk dat op deze plek belangrijke zaken worden besproken.

Maar er moet wat gebeuren om het tij te keren, want Sardjoe (de vorige vice-president) boet in aan populariteit. Hij wordt een beetje oud en aangezien jongeren in Suriname tegenwoordig de verkiezingsuitslag bepalen, kan een oude knar niet meer overtuigen. Het toverwoord is vernieuwing. En dus moet Sardjoe, na jarenlange interne druk, strubbelingen en (ongetwijfeld) intriges het veld ruimen.

En nu probeert de VHP al enkele weken een nieuwe voorzitter te kiezen. Erg soepel gaat dat niet en daardoor ligt het gesoebat binnen de partij al enkele weken op straat. Want moeten er nu open verkiezingen komen, of is interne overeenstemming afdoende? Dat laatste lijkt het geval. Een ‘consensuslijst‘ ligt al klaar. Er is alleen een probleem: Radjkoemar Randjietsingh wordt voorzitter, terwijl ieder enigszins snugger persoon weet dat de beoogde ondervoorzitter Chandrikapersad Santokhi vele male populairder is in de Surinaamse samenleving. Dus komt er protest en dat levert weer leuk beeldmateriaal op. Waarom Santokhi het niet wordt? Moeilijke vraag, partijbelangen en -strategieën binnen de VHP zijn complex.

19 juni is het eindelijk zover, want dan zijn de ‘verkiezingen’ voor een nieuw bestuur en een nieuwe voorzitter. Waarschijnlijk wordt de consensuslijst er doorheen gedrukt en staat de uitslag al vast. Daadwerkelijke interne partijdemocratie in Suriname (bovenstaand voorbeeld van de VHP geldt voor meer partijen) blijkt nog altijd een lastig iets.

Dus gingen er wat mails richting Het Vrije Volk om het recht te zetten. Er volgde excuses en een uitgebreide rectificatie. Waarvoor dank. In de lees verder toch nog even de screenshots. Leuk voor later.

Hoe het er eerst uit zag (klik voor groot):

En de rectificaties: