Sammy loop niet zo gebogen
Denk je dat ze je niet mogen
Waarom loop je zo gebogen
Sammy met je ogen,
Sammy, op de vlucht

Hoog Sammy,
kijk omhoog Sammy
Want daar is de blauwe lucht

Ah, dat kreeg ik net even mee op DWDD tijdens het koffie halen. Maarten ‘t Hart is jarig vandaag, 65 jaar. En of ie scheel is? Niet bepaald, zelfs niet een beetje. Bij deze, Poelmo over Sartre en Maarten ‘t Hart.

Beirut-achtige muziek is hip. Na de opgefokte Balkanhouse (u weet wel, Balkanbeats etc.) v an begin deze eeuw is er wederom rust in de tent. Het is tijd voor banjo’s, mandolines, trekzakken en falsetstemmen. London bijvoorbeeld heeft het, na de komst van Beirut, herontdekt en als Londen iets doet op muziekgebied, dan wij ook direct. De band die in 2010 vaandeldrager wordt en festivals gaat platspelen is het Britse Mumford & Sons.

En dat verdienen ze. Wat een prachtplaat maakte dit kwartet eerder dit jaar. Sigh no more is een juweel en op dit juweel staan waanzinnig mooie, ingetogen liedjes met dito teksten. Het is eerlijk, puriteins. White Blank Page bijvoorbeeld:

Can you lie next to her and give her your heart, your heart? As well as your body, and can you lie next to her and confess your love, your love?

Mumford & Sons, Little Lion Man:

En zanger Marcus Mumford in duet met Laura Marling:

Klinkt als: Queens of the stone age, of The Hives.

Komt uut: ut Lochemse.

Heet: Orange Maplewood.

Wie zijn dat: Volgens mij ken ik alleen Duncan de drummer, maar goed, ze hebben een Myspace en een Hyves. Kunt u ze feliciteren, want ze bestaan een jaar en speelden gisteren in de kroeg.

Waarom hier: omdat ze tamelijk hard rocken, omdat er best wat Achterhoeks chavinisme op dit blog mag.

Wat gaat er van ze worden: geen idee, maar ze waren op drei ef em:

Jeff Mangum is een genius en mocht u nog niet van deze genius gehoord hebben, maak dan snel kennis met deze, ja ik ga het nog een keer zeggen, genius. Zo is ie verantwoordelijk voor een der mooiste liefdesteksten ooit geschreven in de popgeschiedenis:

What a beautiful face
I have found in this place
That is circling all round the sun
What a beautiful dream
That could flash on the screen
In a blink of an eye and be gone from me
Soft and sweet
Let me hold it close and keep it here with me, me

And one day we will die
And our ashes will fly from the aeroplane over the sea
But for now we are young
Let us lay in the sun
And count every beautiful thing we can see
Love to be
In the arms of all I’m keeping here with me, me

Van Neutral Milk Hotel bestaan louter vage beelden op Youtube, tot een paar dagen terug, want de platen van Mangum’s band worden opnieuw uitgegeven en de maatschappij besloot daarom twee nummers te Youtjoepen. Die staan in de lees verder natuurlijk.

Okay en omdat het zo ontzettend mooi is, nog mn favoriet:

Via Pitchfork

Dat de hipheid van Starbucks anno 2009 is gedaald tot het niveau van de Shoeby kledingketen, dat was al bekend. Toch traden Anls en ik afgelopen maandag binnen in het filiaal op Utrecht centraal: een uurtje wachten en ja, dan is zo’n bak (veel te dure) koffie best om naar uit te kijken. Heb je meteen een plek om te zitten.

Goed, in de rij dus tussen het volk. Aan de tafeltjes en op de banken allemaal stoer kijkende begin twintigers die na het shoppen Starbucks als het ubertoffe hoogtepunt van de dag zien want ja, hee, het is wel even Starbucks, waar je een caramel macchiato of een frappuchino enzo besteld. Nederlanders bezoeken de Starbucks niet omdat ze zin hebben in koffie, maar bedenken dat een dag van tevoren.

Hier en daar zit een semi-hip persoon dat al dan niet met een (liefst Apple)laptop aan geforceerde zelfverrijking doet, want dat hoort zo, hebben we geleerd van bezoekjes aan enkele Europese hoofdsteden. Superdeluxetegekhipgaafkool toch?

Staande in de queue (dat is toch echt  een Nederlands woord, kwam ik laatst achter) viel me in een oogopslag het personeel op: met zijn achten hadden ze het vooral met elkaar heel geweldig en vonden ze het van zichzelf zo fantastisch dat ze bij Starbucks werken. Degene die het meest met kekke Engelse begrippen kan strooien, liefst met een fake en mislukt Brits accent, staat het hoogst in aanzien. Werken bij Starbucks is heul eervol, vinden ze. One tall chocolate mint frappuccinoooowww??

Er komt een ballotagecommissie aan te pas eer je kopjes koffie mag schenken daar, dunkt mij: Is uw Engels up to date? is een der vragen. Ben je in staat te werken in een roze bubble van werknemers die het statusverhogend vinden binnen de keten te opereren? moet een ander minimum vereiste luiden.

Wat een farce, dat Starbucks in Nederland, en dan vooral dus de mensen die er werken. Het is koffie. Nederlanders drinken koffie en veel ook. En je sjouwt gewoon met vuilniszakken rond, net als in ieder ander koffiehuis, beste Starbuckswerknemer. Je drukt gewoon op een knop van een of ander apparaat, dan komt er koffie uit, je pleurt er wat schuim op en daarna nog een honingachtige substantie. En dat in karton, want ja, mokken afwassen, dat is in het Nederlandse toch echt teveel moeite. Blijkbaar.

Ik verloor maandagmiddag mijn hoop rustig mijn versnapering te consumeren en irriteerde me mateloos aan de combo van C&A jassendragende klandizie en hysterisch zelffeliciterend personeel. Volgende keer ga ik naar Café T aan de overkant en bestel ik een kale kop koffie bij een Hollandse meid die me normaal behandelt. Dan kijk ik even bij Starbucks naar binnen en denk: Hollanders, met sommige dingen uit de VS weten ze niet om te gaan.

Naar aanleiding van dit twitterbericht dacht ik aan een briljant stukje Theo Maassen:

Wat hebben we te verliezen? De vrijheid van meningsuiting… Ik word helemaal schijtziek van die vrijheid van meningsuiting. Hele televisieprogramma’s worden ermee volgeplempt. Iemand heeft dan een mening en iemand anders WHOA die heeft dan nog een andere mening. Het enige wat die vrijheid van meningsuiting doet is dat elke mening totaal betekenisloos wordt. Afschaffen en wie dan nog zijn bek open durft te trekken, daar wil  ik wel naar luisteren, dan wordt het best interessant.

Waarschuwing: tweede helft van video (na lees verder) kan als schokkend worden ervaren, om het maar gezegd te hebben:

Maassen heeft natuurlijk gelijk. Want hoe vaak zien we niet een artikel waarin iemand naar aanleiding van ‘iets’ zijn mening wordt gevraagd. Daar mag dan iemand anders er ook iets over zeggen, beetje opleuken en klaar is het krantenbericht, het tv-programma, je internetplatform, met de valse pretentie dat er dan diepgang geboden wordt.

Maar dat is natuurlijk niet zo. Er wordt in de meeste gevallen maar wat geroepen. Zie bijvoorbeeld DWDD: Arie Boomsma die zijn kennis ventileert over een stripboek, een sidekick die een mening heeft over, ja, eigenlijk moet hij/zij over ieder onderwerp dat die avond ten berde wordt gebracht een mening paraat hebben. Dat Connie Palmen de boeken van Saskia Noort geen literatuur vindt en dat beide dames elkaar daardoor in de haren vliegen op de televee, het is grappig, maar verrijken doet het allerminst.

Te vaak: mening A tegen mening B, discussie, klaar. Wat doen we met die meningen? Gewoon wegstoppen en niets meer mee doen. Vergeten.

Toegegeven, ik doe er hier ook weleens aan mee. Ik spui mijn mening, spijker er een conclusie aan vast, zonder me te baseren op cijfers of onderzoeken. In de kroeg en ook in deze post weer: ik heb een mening over meningen. Maar ik beweer dan ook niet de diepgang op te zoeken. En het is in de marge. U leest dit hooguit omdat u me kent. U spreekt me in de kroeg. En u kunt mijn mening makkelijk negeren, door gewoon niet hier te komen.

Maar dit soort journalistiek bedrijven met belastinggeld (lees Publieke Omroep), dat is bedroevend. We kijken met zijn allen hele dagen lang naar meningen, meningen en nog meer meningen die er niet toe doen en uiteindelijk niets toevoegen.

Na een nacht uit (en okay, daar kwam genoeg pils bij kijken) opende ik vorige week in het Utrechtse mijn ogen en zag een plaat van Katzenjammer op de nabije salontafel liggen. Niet lang daarvoor wees een inmiddels oud-collega me op dit vrouwgezelschap alszijnde leuk.

‘In Rotown gezien, zijn live erg goed, een van de vrouwen ging na afloop van concert in de zaal dermate los op alcohol, dat ze van dr stok ging’, was het commentaar van Katzenjammerceedee-eigenaar Bert. Kijk, daar houden we van, pretentieloosheid.

Katzenjammer (vernoemd naar de oudste strip ter wereld, The Katzenjammer Kids) is ook heel leuk. Uit Noorwegen, waar ze naar eigen zeggen beroemd zijn. Katzenjammer, dat is blij met mooie jurkjes, bloemetjes in het haar en tweedehandswinkelhipness en dan bijpassende muziek. Stond al een paar keer in Nederland en ik was daar niet bij en stiekem heb ik daar een beetje spijt van. Kijk maar waarom.

Naar een traditional (Wie weet welke? Krijgt een pilsje van me):

Of iets anders leuk:

En voor de liefhebbers is er het interview. Proost!

Did you know e-mail was invented forty years ago, the same year as the lavalamp?

Google heerst, al jaren en steeds harder. Vorige week kreeg ik een invitatie voor de Wave (tnx Beeman!) en hoewel ik vooralsnog alleen de uitnodiger als contact heb, is het zeker de moeite waard. Korte uitleg (wie echt wil weten hoe en wat, check de lange presentatie):

En toen kwam Google vorige week ook nog eens met een navigatie-applicatie waarmee ze TomTom en Garmin kapot gaan maken. Kijk maar naar de beurskoers van die twee. Onderstaand filmpje staaft waarom.

Mooiste zin van guitige Google-projectmanager Michael:  “And since you’re probably wondering about this: yes, Google Maps Navigation is free”.

Okeeee, dan ga ik me ook eens tegen de DSB-omvallendebankenkwestie bemoeien. Lieve kijkbuiskinders, d’n Dirk haalde Southpark! Aaaaaaand it’s gone.

(Voor de betweters: jaaaa, ik weet het en via de altijd goed gemustste realshowstopper)